Amy Winehouse

De engelse Amy Winehouse heeft onlangs 5 Grammy’s gewonnen. Ik kende Amy alleen van de verhalen in de pers, over haar dronkenschap en afgezegde optredens, en een fragmentje muziek dat dan in het nieuws te horen is. Ik raakte toch wat nieuwsgierig nu, en heb de clip van ‘Rehab’, haar bekendste single, op YouTube opgezocht. Dat was toch wel bijzonder, ik was veel meer onder de indruk dan ik had verwacht. Daarom haar laatste CD (Back To Black) maar opgespoord, en beluisterd; en opnieuw beluisterd. Haar muziek is sterk op de zestiger jaren gebaseerd, Motown, soul, compleet met de bijbehorende arrangementen. Ze klinkt als Billie Holliday, Aretha Franklin en andere zwarte zangeressen, hoewel ze zelf blank is, van joodse afkomst. Haar vaste begeleiders zijn bijna allemaal zwart, wat mogelijk ook nog bijdraagt aan deze speciale sound. Opvallend is het gebruik van de bariton sax, die een mooi, donker, warm geluid geeft dat mooi aansluit bij Amy’s eigen donkere stemgeluid. Ik ben zelf van 1957, en heb de zestiger jaren muziek ‘een beetje’ meegekregen, vooral later toen ik meer in muziek geinteresseerd raakte. Maar voor de ‘baby boomers’ moet haar muziek buitengewoon herkenbaar zijn.

Wat mij nu zo opvalt zijn de vele prijzen en lof die haar ten deel vallen. Toegegeven, haar muziek is verslavend, ze kan geweldig zingen (ik denk dat ze een absoluut natuurtalent is); maar dit is toch muziek van 40 jaar terug, uit de begintijd van de popmuziek. Je kan het niet vernieuwend noemen. Het steekt wel schril af met de gepolijste, overgeproduceerde non-muziek die vandaag voor popmuziek doorgaat, mogelijk ligt daar het ‘appeal’. Of de jury’s van de grote pop-prijzen wordt toch stiekem bemand met baby-boomers, je weet het niet…

Ik ben in ieder geval buitengewoon onder de indruk van met name de volgende nummers:

    Rehab Haar bekendste hit. Ze weigert naar de ‘Rehab’ te gaan om van haar verslavingen af te komen, ze heeft niet 10 weken de tijd, en haar vader vindt het niet nodig. Nou, in de praktijk bleek dat een beetje verslavingshulp wel van pas zou komen, en die heeft ze uiteindelijk ook wel gezocht geloof ik. Dit is een geweldig nummer, met mooie tussenstukjes die volledig in de oude soul-stijl zijn geschreven.
    You Know I’m No Good Het mooiste nummer. Heel triest, zoals meer van haar muziek. Ze beschrijft hoe ze van ‘my fella, my guy’ houdt, maar het niet kan laten om toch met haar ex het bed in te duiken. Ze beschrijft dat allemaal tamelijk plastisch. Helemaal bevredigend is het niet, en ‘in the final throes’ denkt ze toch aan haar huidige vriendje. Die weet ook wel dat er wat speelt, en confronteert haar ermee. Zij zingt dan (onder opgewekte begeleiding): ‘I told you I was trouble, you know that I’m no good.’ Het laatste couplet is opvallend, ze is ontspannen samen met haar vriendje, zij zit in bad, hij ‘on the seat’, dan ontdekt hij plotseling ‘lickle carpet burn’, een brandwondje van het tapijt waaruit hij blijkbaar kan opmaken dat ze vreemd is gegaan (hoe dat werkt heb ik nog niet uit kunnen vinden), en is de sfeer weer verpest. Maar ja: ‘You know that I’m no good.’ Mooi is de muziek omslag, relaxt bij de beschrijving van de scene in de badkamer, en dan somber bij de het ontdekken van het overspel. Je voelt met haar mee in haar zwakheid (’I cheated myself, like I knew I would’), uitzichtloosheid; muziek en tekst sluiten naadloos op elkaar aan, geweldig.
    Me and Mr. Jones Dit doet meteen denken aan ‘Me and Mrs. Jones’ (’We got a thing going on’) van Billy Paul, en de tekst heeft er ook wel wat van weg, hoewel het in Amy’s geval blijkbaar over een echte Mr. Jones gaat. Dit nummer en ‘Back to Black’ doen allebei enorm denken aan bestaande liedjes uit de zestiger jaren, maar ik heb nog niet echt de vinger kunnen leggen op welke precies…
    Back to Black Weer zo’n triest geval. Haar vriendje gaat terug naar zijn ex, en voor haar blijft slecht duisternis: ‘You go back to her and I go back to… black’.

Heel bijzonder, deze Amy Winehouse. Hopelijk zakt ze niet volledig door het ijs (zoals bijvoorbeeld Britney Spears), en kan ze nog meer van deze muziek maken en zingen. Ze heeft de ellende nodig als inspiratie, maar een beetje met mate Amy…

One Response to “Amy Winehouse”

  1. Marleen says:

    Hey,
    hier een gekke ‘comment’ op jou verhaal over Amy Winehouse. Ik kwam hier terecht toen ik ook toevallig opzocht wat ‘lickle carpet burn’ nou betekende..
    Ik ben erachter, deels via internet en deels omdat ik me ineens iets herrinnerde.(hihi)
    LICKLE is een ander woord voor little, en CARPET BURN is een plekje, (ziet eruit als een schaafwondje, maar geeft een brandend gevoel:BURN) dat je oploopt als je -hoe zeg ik dit discreet- op 1 of andere manier ;) tijdens sex vaak met je elleboog over de vloerbedekking (CARPET) schuurt..
    Ik dacht: dan weet je dat..vind het zelf ook erg frustrerend dat je een tekst probeert te ontcijferen, en dan net dan ene zinnetje niet snapt..
    Groetjes

Leave a Reply